umowa o zwolnienie dłużnika z obowiązku świadczenia wzór

UMOWY ODNOSZĄCE SIĘ DO OSÓB TRZECICH.-art. 391 KC - Umowa o świadczenie przez osobę trzecią polega na tym, że jeżeli w umowie zastrzeżono, że osoba trzecia zaciągnie określone zobowiązanie albo spełni określone świadczenie, ten kto takie przyrzeczenie uczynił odpowiedzialny jest za szkodę, którą druga strona ponosi przez to, że osoba trzecia odmawia zaciągnięcia Nie ma z tym jednak nic wspólnego. W rzeczywistości jest t o zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia (notice period) – pracownik otrzymuje wynagrodzenie, ale ma zakaz przychodzenia do pracy. Zwolnienie to ma często na celu zapobieżenie wyprowadzenia poufnych informacji z firmy przez odchodzącego 28) wskazał, że z rozpatrywanego punktu widzenia nie ma znaczenia charakter i rodzaj stosunku prawnego, w jakim pozostają do dłużnika osoby, o których mowa w zdaniu pierwszym art. 474 k.c. Obojętne są też takie okoliczności, jak np. czy dana osoba trzecia była podporządkowana dłużnikowi, czy działała na własny rachunek lub umowa o zwolnienie dŁuŻnika z obowiĄzku Świadczenia.. przelew (cesja) franchising; zestaw xxix. forma umÓw; odpowiedzialnoŚĆ za czyny osÓb, ktÓrymi siĘ posŁuŻono; umowa know-how (prawdopodobnie nieaktualne) - zestaw xxx. wyzysk; odpowiedzialnoŚĆ na podstawie art. umowa o budowĘ kompletnego obiektu; zestaw xxxi. zadatek Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody wierzyciela, a wierzyciel zgody odmówił, strona, która według umowy miała przejąć dług, jest odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia. Partnervermittlung Partner For You Martina Resch Gmbh. Przystąpienie do długu polega na przyjęciu przez osobę trzecią odpowiedzialności za zobowiązanie dłużnika. Po zawarciu umowy przystępujący do długu wraz z dłużnikiem ponoszą odpowiedzialność solidarną za spłatę zobowiązania, tym samym dłużnik nie zostaje zwolniony z obowiązku zapłaty. Korzyści dla wierzyciela: zyskuje dodatkowego dłużnika nie tracąc pierwotnego brak kosztów związanych z zawarciem umowy zawarcie umowy może skutkować przerwaniem biegu przedawnienia wierzytelności. Korzyści dla dłużnika: ma lepszą pozycję negocjacyjną np. może uzyskać zgodę wierzyciela na ratalną spłatę zobowiązania, a nawet częściową redukcję kosztów ubocznych zastrzeżenia umowne mogą uchronić dłużnika przed sądem i komornikiem, a tym samym ograniczyć dodatkowe koszty związane z dochodzeniem należności. Na co zwrócić uwagę: czy osoba przystępująca do długu posiada majątek czy przystąpienie do długu nie jest elementem gry na czas ze strony dłużnika czy treść umowy i jej forma pozwolą na ewentualne dochodzenie należności na drodze sądowej w postępowaniu nakazowym. Przepisy prawa nie definiują wymogów formalnych związanych z zawarciem umowy przystąpienia do długu. W obrocie funkcjonuje wiele szablonów umów, poniżej zamieszczamy wzór umowy stosowany w naszej firmie. zawarta w ……………………….. w dniu ………………. pomiędzy: ………………………………………… zwanym dalej „Wierzycielem”, a ……………………………………….. zwaną dalej „Przystępującą do długu”, oraz ………………………………………. zwanego dalej „Dłużnikiem”. § 1 Strony zgodnie oświadczają, że Dłużnik posiada bezsporne i nieuregulowane zobowiązanie względem Wierzyciela wynikające z ………………………………………… kwocie ……….. zł należność podstawowa oraz odsetki. § 2 1. Przystępująca do długu, mocą niniejszej umowy, przystępuje do całości zobowiązań Dłużnika opisanych w § 1 – w zakresie należności głównej oraz wszelkich należności ubocznych istniejących lub mogących powstać w związku z tymi zobowiązaniami w przyszłości. 2. Dłużnik nie zostaje zwolniony z długu. Odpowiedzialność Przystępującej do długu oraz Dłużnika jest odpowiedzialnością solidarną, a Wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od obu zobowiązanych łącznie lub od każdego z osobna. Zaspokojenie Wierzyciela przez jednego ze zobowiązanych zwalnia drugiego zobowiązanego. § 3 Przystępująca do długu oraz Dłużnik – solidarnie – zobowiązują się dokonać na rzecz Wierzyciela zapłaty całości zobowiązań objętych niniejszą umową według poniższego harmonogramu: ………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………….. § 4 1. W razie braku terminowej zapłaty którejkolwiek z rat określonych w § 3 niniejszej ugody, Wierzyciel po upływie 3 dni roboczych od wymagalności raty ma prawo żądania natychmiastowej zapłaty całości należności objętej niniejszą umową zarówno od Przystępującej do długu oraz Dłużnika. 2. Dłużnik i Przystępująca do długu zobowiązują się do dokonywania wpłat na konto Wierzyciela Numer rachunku …………………………………………….. § 5 1. Wszelkie zmiany niniejszej umowy wymagają formy pisemnej dla swej ważności. 2. W sprawach nieuregulowanych niniejszą Umową zastosowanie znajdują przepisy kodeksu cywilnego. 3. Umowa została sporządzona w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron. 4. Strony niniejszej umowy zobowiązane są do informowania się wzajemnie o wszelkich zmianach adresów do korespondencji. W przypadku braku takiej informacji korespondencje wysłane na adres wymieniony w umowie uważa się za dostarczoną. WIERZYCIEL PRZYSTEPUJĄCY DO DŁUGU DŁUŻNIK ……………………………… ………………………………………… …………………………………… Przejęcie długu może przybierać dwojaką formę. Mianowicie następuje ono: - przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron >patrz wzór umowy i ww. oświadczenia dłużnika albo; - przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna. Oznacza to, że późniejsza niewypłacalność przejemcy nie wpływa na sukcesję długu. Niewypłacalność to stan majątku dłużnika, który nie wystarcza na pokrycie wierzytelności. Nie ma znaczenia przyczyna niewypłacalności. Każda ze stron umowy może w dowolnej formie wyznaczyć osobie, której zgoda jest potrzebna do skuteczności przejęcia, odpowiedni termin (który się ustala, rozważając konkretne okoliczności) do wyartykułowania tej akceptacji. Bezskuteczny upływ terminu jest jednoznaczny z brakiem aprobaty >patrz przykład 1. Zgoda dłużnika lub wierzyciela może być wyrażona przed zawarciem umowy przejęcia, w czasie jej zawierania, a także później. Gdy obie strony wyznaczą ten czas i będzie on różny, skutek w postaci przejęcia długu wywołuje upływ terminu najpierw wyznaczonego, czyli wskazanego przez stronę, której oświadczenie wcześniej doszło do drugiej osoby w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Wyartykułowanie akceptacji może nastąpić tak, że oświadczenie będzie złożone zarówno temu, kto ów termin wyznaczył, jak i jego kontrahentowi. Wywołuje ona skutek z chwilą zawarcia umowy o przejęcie długu. Przykład 1. Pani Sandra (wierzyciel) 29 lutego 2016 r. zawarła pisemną umowę o przejęcie długu (brak realizacji faktury za zakup materiałów budowlanych na 20 tys. zł) z panią Oliwią (osoba trzecia). Wierzycielka wyznaczyła dłużniczce, tj. pani Marcie, czas do 15 marca 2016 r. na akceptację zawiązania umowy. 4 marca 2016 r. pani Marta, w e-mailu do pani Sandry, wyraziła zgodę na przejęcie długu przez panią Oliwię. Umowa z 29 lutego 2016 r. będzie skuteczna. Aprobata dłużniczki nie wymagała dla swej ważności formy pisemnej. Mogła być wyartykułowana w wiadomości elektronicznej. Gdyby pani Marta do 15 marca 2016 r. nie zareagowała na wezwanie pani Sandry, wówczas sytuacja ta oznaczałaby brak akceptacji dłużniczki dla zawarcia umowy o przejęcie długu. Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody dłużnika, a ten jej odmówił, kontrakt uważa się za nie zawarty >patrz przykład 2. Gdy skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody wierzyciela, a ten na to nie przystał, strona, która według umowy miała przejąć dług, jest odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia >patrz przykład 3. Dopuszczalne jest odmienne ustalenie przez dłużnika z niedoszłym przejemcą tej kwestii, wręcz wyłączenie omawianego skutku. Przykład 2. Sytuacja jak w przykładzie 1, przy czym pani Marta, w e-mailu z 4 marca 2016 r. do pani Sandry, nie wyraziła zgody na przejęcie jej długu przez panią Oliwię. Umowę z 29 lutego 2016 r. uważa się za niezawartą. Przykład 3. Pani Donata (wierzyciel) nie wyraziła zgody na przejęcie długu pani Weroniki (brak realizacji faktury wystawionej przez panią Donatę za zakup materiałów budowlanych na 30 tys. zł) przez panią Aleksandrę (osobę trzecią). Ta ostatnia ponosi odpowiedzialność względem pani Weroniki za to, że pani Donata nie będzie żądała od niej zapłaty 30 tys. zł. Umowa o przejęcie długu powinna być pod rygorem nieważności zawarta na piśmie >patrz przykład 4. To samo dotyczy zgody wierzyciela na przejęcie długu >patrz przykład 5. Z tego wynika, iż akceptacja dłużnika może być wyrażona w dowolnej postaci. Przykład 4. Sytuacja jak w przykładzie 1. Umowa o przejęcie długu z 29 lutego 2016 r. między paniami Sandrą i Oliwią będzie ważna, ponieważ strony zachowały formę pisemną. Przykład 5. Sytuacja jak w przykładzie 3 z tą różnicą, że wierzycielka wyraziła zgodę na przejęcie długu pani Weroniki przez panią Aleksandrę w esemesie. Aprobata pani Donaty będzie dotknięta nieważnością, ponieważ została wyrażona w telefonicznej wiadomości tekstowej, a nie na piśmie. Jeżeli w umowie o przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zwolnić zbywcę od związanych z własnością długów, poczytuje się w razie wątpliwości, że strony zawarły kontrakt o przejęcie tych długów przez nabywcę >patrz przykład 6. W okolicznościach konkretnej sprawy strony mogą jednak dowodzić, że miały inny cel niż zawarcie komentowanej umowy. Również w tym przypadku konieczne będzie jednak pisemne (pod rygorem nieważności) wyrażenie zgody przez wierzyciela na przejęcie długu przez kupującego nieruchomość. Przykład 6. Pani Olimpia nabyła od pani Igi mieszkanie. W umowie sprzedaży zawarto zapis, w świetle którego ta pierwsza zobowiązała się uiścić za panią Igę zaległość w kwocie 5 tys. zł za wymagalne zaległości w zapłacie czynszu za owy lokal mieszkalny powstałe w okresie od 1 sierpnia do 29 lutego 2016 r. Wierzyciel wyraził na to zgodę na piśmie. Sytuację tę należy więc traktować jako zawarcie umowy o przejęcie przez panią Olimpię długu pani Igi w wysokości 5 tys. zł za ww. zaległości. Przejmującemu dług przysługują przeciwko wierzycielowi wszelkie zarzuty, które miał dotychczasowy dłużnik (np. przedawnienie, kwestionowanie zakresu zobowiązania), z wyjątkiem zarzutu potrącenia z wierzytelności dotychczasowego dłużnika >patrz przykład 7 i 8. Przykład 7. Pani Eryka przejęła dług pani Kseni (brak realizacji faktury za zakup materiałów budowlanych na kwotę 15 tys. zł) względem pani Soni. Termin zapłaty owej faktury upłynął jednak ponad trzy lata przed zawarciem umowy o przejęcie długu. Pani Eryka może zatem podnieść przeciwko pani Soni zarzut przedawnienia, ponieważ roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy przedawniają się z upływem dwóch lat od daty zbycia. Przykład 8. Sytuacja jak w przykładzie 7, przy czym pani Ksenia w dacie przejęcia długu była wierzycielką pani Soni na kwotę 8 tys. zł z tytułu udzielonej jej pożyczki na zakup betoniarki B-324. Wykluczone jest jednak podniesienie przez panią Erykę zarzutu potrącenia z należności pani Soni wobec pani Kseni w kwocie 15 tys. zł z wierzytelnością pani Kseni względem pani Soni w wysokości 8 tys. zł. Przejmujący dług nie może powoływać się względem wierzyciela na zarzuty wynikające z istniejącego między przejmującym dług a dotychczasowym dłużnikiem stosunku prawnego, będącego podstawą prawną przejęcia długu; nie dotyczy to jednak zarzutów, o których wierzyciel wiedział >patrz przykład 9 i 10. To na przejemcy ciąży oblig udowodnienia, że zarzuty były wierzycielowi znane. Nie wystarczy jednak wykazanie, że wierzyciel przy zachowaniu reguł należytej staranności mógł się o nich dowiedzieć. Spełnienie przesłanki udowodnienia, że określony/e zarzut/y były wierzycielowi znane (w dacie zawarcia umowy o przejęcie długu) mogą skutkować tym, że przejemca będzie zwolniony z obowiązku spełnienia świadczenia bądź to w całości, bądź w części. Przykład 9. Pani Klaudyna przejęła dług pani Olgi względem pani Mirony (brak realizacji faktury za zakup materiałów budowlanych na kwotę 9 tys. zł), ponieważ była ona dłużnikiem pani Olgi na kwotę 4 tys. zł (od trzech lat zalega jej z zapłatą faktury za zakup materiałów budowlanych wystawionej na tę sumę). Pani Klaudyna nie może zatem podnieść w stosunku do pani Mirony zarzutu przedawnienia roszczenia o zapłatę 4 tys. zł, ponieważ dotyczy ono umowy sprzedaży materiałów budowlanych zawartej między paniami: Klaudyną i Olgą, a nie między paniami: Olgą i Mironą, w dodatku pani Mirona nie miała świadomości, że owo roszczenie pani Olgi wobec pani Klaudyny uległo przedawnieniu; Przykład 10. Sytuacja jak w przykładzie 9, przy czym pani Mirona wiedziała, że roszczenie pani Olgi wobec pani Klaudyny o zapłatę 4 tys. zł uległo przedawnieniu. Pani Klaudyna może zatem podnieść względem pani Mirony zarzut przedawnienia owego roszczenia. W rezultacie do zapłaty pozostanie 5 tys. zł. Jeżeli wierzytelność była zabezpieczona poręczeniem lub ograniczonym prawem rzeczowym (czyli np. zastawem albo hipoteką) ustanowionym przez osobę trzecią, poręczenie lub ograniczone prawo rzeczowe wygasa z chwilą przejęcia długu, chyba że poręczyciel lub osoba trzecia wyrazi zgodę na dalsze trwanie zabezpieczenia >patrz przykład 11 i 12. Owa akceptacja powinna być wyrażona najpóźniej w chwili zawarcia umowy o przejęcie długu, w przeciwnym wypadku zabezpieczenia wygasają. Przykład 11. Pani Dominika (prowadząca własną firmę) udzieliła pani Tamarze (przedsiębiorcy) pożyczkę 60 tys. zł. Zabezpieczenie stanowił zastaw na samochodzie ustanowiony przez panią Roksanę (wspólniczkę pani Tamary). Z uwagi na złą sytuację finansową, pani Tamara nie była w stanie spłacić pożyczki, zaproponowała pani Dominice zawarcie umowy o przejęcie długu przez panią Matyldę. Pani Dominika wyraziła zgodę na to. Zatem z dniem przejęcia długu zastaw umowy pożyczki na aucie, ustanowiony przez panią Roksanę, wygasł. Przykład 12. Sytuacja jak w przykładzie 11, z tą różnicą, że pani Roksana zaaprobowała dalsze trwanie zabezpieczenia, mimo przejęcia długu. Ustanowiony przez nią zastaw na samochodzie nadal stanowi zabezpieczenie pożyczki 60 tys. zł, z tym, że spłacającym tę pożyczkę będzie pani Matylda, a nie pani Tamara. Uwaga! Konstrukcja przejęcia długu odnosi się jedynie do należności cywilnoprawnych, nie zaś zobowiązań publicznoprawnych, np. podatkowych. Autorka jest adwokatem podstawa prawna: art. 519–525 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. DzU z 2015 r. poz. 1830) Dłużnicy zostali zwolnieni z obowiązku zwiększania dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki miesięcznej lub kwartalnej o wartość niezapłaconych zobowiązań. Możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku stosowania regulacji dotyczących tzw. ulgi na złe długi zależy jednak od spełnienia określonych warunków. Warunkiem skorzystania przez nich z tego zwolnienia z obowiązku zwiększania dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki miesięcznej lub kwartalnej o wartość niezapłaconych zobowiązań jest spełnienie warunków przedstawionych w poniżej tabeli. Tabela. Warunki zwolnienia dłużnika z obowiązku stosowania regulacji dotyczących tzw. ulgi na złe długi Lp. Warunek 1. Podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. 2. Uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 2019 r. w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów. Uwaga! Warunek ten nie ma zastosowania do podatników, którzy: 1) stosowali w 2019 r. formę opodatkowania w przypadku której nie ustala się przychodów (np. kartę podatkową), 2) rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie uzyskali w tym okresie przychodów, 3) rozpoczęli działalność w 2020 r. Ustawodawca w nowododanych przepisach updof i updop zdefiniował, co należy rozumieć przez średnie przychody. Definicje te różnią się jednak od siebie. I tak, z art. 52q ust. 3 updof wynika, że przez średnie przychody rozumie się kwotę stanowiącą iloraz przychodów, o których mowa w art. 14 updof, uzyskanych w poprzednim roku podatkowym i liczby miesięcy, w których była prowadzona ta działalność. Z kolei z art. 38i ust. 3 updop wynika, że przez średnie przychody rozumie się kwotę stanowiącą iloraz przychodów, o których mowa w art. 12 updop, uzyskanych w roku rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej i liczby miesięcy, w których była prowadzona ta działalność. Skoro podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w 2019 r., ustalając jak bardzo z powodu epidemii koronawirusa w wybranym okresie rozliczeniowym 2020 r. spadły ich przychody, mają porównywać przychody osiągnięte w tym konkretnym okresie rozliczeniowym 2020 r. do średnich przychodów osiągniętych w 2019 r., to sposób, w jaki podatnicy PIT mają ustalić te średnie przychody osiągnięte w 2019 r. budzi wątpliwości. Czy ustalając je powinni oni brać pod uwagę - tak jak literalnie wynika z przywołanej wcześniej definicji zawartej w przepisach updof - przychody osiągnięte w poprzednim roku podatkowym, czyli w 2018 r.? Jest to przecież niemożliwe, chociażby dlatego, że tacy podatnicy nie prowadzili wtedy w ogóle działalności gospodarczej. Należy uznać, że nie taki był cel ustawodawcy. W związku z tym, ustalając średnie przychody osiągnięte w 2019 r., podatnicy PIT powinni brać pod uwagę przychody uzyskane w roku, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, tj. w 2019 r. (czyli analogicznie do tego, jak wskazuje definicja średnich przychodów stworzona na potrzeby przepisów updop) i dzielić je przez liczbę miesięcy, w których prowadzili działalność gospodarczą w tym roku. Tylko takie postępowanie pozwoli im na ustalenie, ile wynosiły ich średnie przychody w 2019 r. To z kolei pozwoli im oszacować różnicę w przychodach pomiędzy 2020 r. a 2019 r. spowodowaną epidemią koronawirusa. Dzięki omawianemu zwolnieniu dłużnik nie będzie miał wyższych obciążeń w trakcie roku. Jeżeli jednak zobowiązania, o które dłużnik normalnie musiałby zwiększyć dochód w trakcie 2020 r., nie zostaną przez niego uregulowane do momentu złożenia zeznania rocznego za 2020 r., to będzie musiał je uwzględnić w tym zeznaniu. Wprowadzenie zwolnienia dla dłużników z obowiązku stosowania regulacji dotyczących ulgi na złe długi nie wpływa na prawo wierzycieli do skorzystania z tej ulgi na dotychczasowych warunkach. W tym zakresie nic się nie zmieniło. Ustawodawca przewidział szczególne rozwiązanie dla podatników CIT, których rok podatkowy zakończy się przed 1 października 2020 r. Jeżeli taki podatnik: 1) posiada nieuregulowane zobowiązania, które powinien doliczyć do dochodu na potrzeby ustalenia zaliczki i 2) zobowiązania te nie zostaną uregulowane do dnia złożenia zeznania za ten rok - nie ma obowiązku wykazania tych kwot w rozliczeniu rocznym. Zobowiązania te podlegają doliczeniu do dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki, począwszy od pierwszego okresu rozliczeniowego następnego roku podatkowego, nie wcześniej niż w rozliczeniu zaliczki za 2021 r., o ile do dnia terminu płatności tej zaliczki zobowiązanie to nie zostanie uregulowane. Oprócz podatników PIT i CIT prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku stosowania przepisów o uldze na złe długi zyskali również podatnicy opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych według ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - z 2019 r., poz. 43; z 2020 r. poz. 568 (dalej: uzpd). Warunki, jakie trzeba spełniać, aby skorzystać z możliwości niepomniejszania ryczałtu o wartość nieuregulowanych zobowiązań, są takie same jak u podatników PIT i CIT. Jednocześnie definicja średnich przychodów, jaka obowiązuje podatników opłacających zryczałtowany podatek dochodowy, którzy rozpoczęli działalność w 2019 r., zawiera to samo błędne sformułowanie jak u podatników PIT, o czym była wcześniej mowa. Artykuł stanowi fragment publikacji Zmiany w podatkach dochodowych (PDF) Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy zostało uregulowane w art. 362 Kodeksu pracy. Pracodawca jednostronnie podejmuje decyzję w tej sprawie. Może jednak przychylić się do wniosku. Nie ma możliwości udzielenia na ten czas urlopu wypoczynkowego. Jakie wynagrodzenie należy się pracownikowi? Jak wygląda wzór zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy? Czy pracodawca może cofnąć swoją decyzję? Zwolnienie z pracy podczas okresu wypowiedzenia Co do zasady pracownik wykonuje swoją pracę podczas okresu wypowiedzenia aż do momentu rozwiązania umowy o pracę, czyli do momentu upływu tego okresu. Za ten czas otrzymuje normalne wynagrodzenie przewidziane w umowie o pracę. Kodeks pracy przewiduje jednak odstępstwa od tej reguły. Jednym z nich jest możliwość jednostronnego zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy przez pracodawcę. Skorzystanie z takiej możliwości może być podyktowane dostępem do ważnych informacji finansowych firmy bądź przejściem pracownika do konkurencji. Reguluje to art. 362 Kodeksu pracy: „W związku z wypowiedzeniem umowy o pracę pracodawca może zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. W okresie tego zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.” Przepis ten został wprowadzony do ustawy kodeksowej dopiero 22 lutego 2016 r. Wcześniej również stosowano zwolnienie pracownika z obowiązku pracy w okresie wypowiedzenia, ale takie działanie nie miało wówczas żadnej podstawy prawnej, co mogło się wiązać z licznymi problemami natury prawnej. Polecamy produkt: Multimedialny pakiet wiedzy: 6 kluczowych zmian 2019 – KADRY. Warto zaznaczyć, że zwolnienie nie musi dotyczyć całego okresu wypowiedzenia. W zależności od potrzeb pracodawcy może obejmować tylko część okresu wypowiedzenia (a nawet konkretne dni tygodnia czy godziny pracy). Pracownik może wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o zwolnienie go z obowiązku wykonywania pracy. Wniosek ten nie jest jednak w żaden sposób wiążący. Pracodawca może więc podjąć decyzję o zwolnieniu z własnej inicjatywy bądź z inicjatywy samego zainteresowanego pracownika. Nie ma przy tym znaczenia, kto wypowiedział umowę. Uważa się, że zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy powinno mieć formę pisemną. W takim oświadczeniu pracodawca wyraźne określa okres niewykonywania pracy przez pracownika (np. wskazuje konkretny tydzień, miesiąc, cały okres wypowiedzenia). Wynagrodzenie za okres zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10 listopada 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy za czas zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy pracownik otrzymuje wynagrodzenie obliczane jak za czas urlopu wypoczynkowego. Cofnięcie zwolnienia pracownika ze świadczenia pracy Gdyby pracodawca zwolnił pracownika z obowiązku świadczenia pracy, a następnie chciał, aby ponownie wrócił do pracy, musi pamiętać, że nie może tego zrobić jednostronnie. W takim przypadku nic nie uzasadnia żądania pracodawcy powrotu do wykonywania pracy przez pracownika. Nawet szczególne potrzeby pracodawcy, braki kadrowe nie stanowią podstawy do wezwania pracownika do pracy. Jedyną możliwością jest dojście z nim do porozumienia. Zgoda pracownika na powrót do pracy jest w tej sytuacji niezbędna. Pracownik może w porozumieniu z pracodawcą zrezygnować ze zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia i wrócić do pracy. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby pracodawca, w razie wystąpienia potencjalnych problemów kadrowych, zachęcił pracownika do powrotu do pracy wyższym wynagrodzeniem np. w postaci premii. Strony powinny uzgodnić to w porozumieniu o rezygnacji ze zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy przez pracownika. Zwolnienie z pracy a urlop W świetle Kodeksu pracy urlop wypoczynkowy udziela się na dni pracy danego pracownika. W związku z tym zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy na cały okres wypowiedzenia pozbawia możliwości udzielenia urlopu w czasie wypowiedzenia. W takiej sytuacji pracodawca powinien wypłacić pracownikowi ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Z drugiej strony pracodawca może wcześniej podjąć decyzję o udzieleniu urlopu w okresie wypowiedzenia, a na pozostały czas okresu wypowiedzenia zwolnić z obowiązku świadczenia pracy. Okres urlopu i okres zwolnienia z pracy mogą następować bezpośrednio po sobie. Pracodawca może zobowiązać pracownika do wykorzystania całego zaległego urlopu wypoczynkowego i urlopu bieżącego proporcjonalnie do okresu przepracowanego w danym roku kalendarzowym (liczonego do dnia rozwiązania umowy o pracę czyli upływu okresu wypowiedzenia). Jest uprawniony przy tym do wskazania konkretnych dni wykorzystania urlopu. Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia - wzór Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy – POBIERZ WZÓR >>> Podstawa prawna: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dziennik Ustaw rok 2018 poz. 917) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy ( z 2015 r., poz. 2000) UMOWA O ZWOLNIENIE Z DŁUGUzawarta dnia ………………………… w …………………………………………………………………… pomiędzy ……………………………………………………………………………………………………………………………………. ……………………………………………………………………………………………………………………………………. zwanym dalej Wierzycielem a ……………………………………………………………………………………………………………………………………. ……………………………………………………………………………………………………………………………………. zwanym dalej Dłużnikiem.§ 1Wierzyciel z momentem podpisania niniejszej umowy zwalnia Dłużnika z długu wynoszącego ……………………………………………….. zł wraz z odsetkami wynikającego z umowy ………………………………………………………… zawartej pomiędzy Wierzycielem i Dłużnikiem dnia …………………………………. w ………………………………………………§ 2Dłużnik zwolnienie, o którym mowa wyżej przyjmuje.§ 3Umowę sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach po jednym dla każdej ze stron. …………………………………. ………………………………………. Wierzyciel Dłużnik Posted in inne, wzory umów

umowa o zwolnienie dłużnika z obowiązku świadczenia wzór